من یک نوازنده‌ام...

عجیب است، انتظارم این بود که تماشاگرانی که البته هیچ وقت ندیده‌ام‌شان، بخندند، "هو"م کنند و صدای مسخره‌کردنشان سالنِ -باید بگویم بی‌نهایت بزرگِ- اجرا را بردارد،، به چشم بر هم زدنی، دیگر نوازندگان ارکستر، اجرا را نیمه‌تمام متوقف کنند، خیره شوند اخم‌آلود که چرا همه چیز را به‌هم ریخته‌ام...اما انگاری در اجرای این قطعۀ گاه شورانگیز و گاه غم‌آلود، هر کسی سرش به نت‌ها و ساز خودش گرم است...به نظرم نمی‌آید کسی حتی متوجه شده باشد اشتباهی مرتکب شده‌ام، شاید هم اشتباهم در اجرای این سمفونی بی‌نظیر، در نظر آنان کمتر از آنی که می‌پندارم، مهم باشد..

این ارکستر به راستی که یکتاست...تنوع سازهایش آنقدر زیاد است که گویی دست هر نوازنده‌، سازی مخصوص خودش داده‌اند...مرا نیز چون بقیه، از پیش دعوتم نکرده‌اند برای اجرا و هیچ معلوم نیست چه موقع عذرم را بخواهند....دیگر اینکه به زبانی نانوشته حالی‌ام کرده‌اند می‌توانم سازم را به هزاران شیوه مختلف، کوک کنم و در میانه اجرا حتی، کوک‌ش را آن‌گونه که می‌خواهم تغییر دهم....از همه عجیب‌تر آنکه در حین اجرا، هر از گاهی که شاید چند نت متوالی را اشتباه می‌نوازم، کسی اجرایش را قطع نمی‌کند، منتظرم نمی‌شود اشتباهم را درست کنم یا از آن بهتر، بازگردم و از نو اجرایش کنم.... زیادند خصوصیات متمایز اگر بخواهم یک به یک بشمارم‌شان....

واقعیت تلخ اما آن است که من نوازنده‌ای استثنایی نیستم و این ارکستر بدون من نواخته، می‌تواند بنوازد، و خواهد نواخت...تعداد نوازندگان‌ش هم آنقدری هست که اشتباهات من در اجرا -اغلب- شاید بتواند حداکثر همان چند نوازنده کناری‌ام را -که خاطرشان برایم بی‌نهایت عزیز است- از جا بپراند.....معنایش آن است که حق با من بوده که  اشتباهاتم، آنقدری -بلکه گاهی می‌گویم ذره‌ای- در "اجرای کل قطعه" مهم نبوده‌اند و هزینه‌ آنها را، که دست‌کم تلف کردن زمان از چند ثانیه تا کل زمان حضورم در اجراست، تنها خود باید بپردازم...

به خود می‌آیم...می‌بینم رهبر ارکستر اشارتی می‌کند نادیدنی و گوشه‌ای می‌زند ناشنیدنی تا حواسم را جمع کنم و دیگر اشتباهم را تکرار نکنم...عجیب است با اینکه فکر می‌کنم این اولین اشتباه من در اجرا بوده، اما بدون درنگ به یاد می‌آورم تا چه حد این تصور دور از واقعیت است..با این حال رهبر ارکستر مانند همیشه خونسرد، صمیمی اما از آن فاصله دور که عادت کرده‌ام از زمان ورودم به این سالن، همیشه خود را نشسته در مقابل قامت ایستاده‌اش ببینم، خستگی‌ناپذیر سعی می‌کند دلگرم‌م کند....

سایه وهم‌آلود ناامیدی دوباره خودش را نشان می‌دهد.....اما، نباید بگذارم دوره‌ام کند در این نمی‌دانم چه مدت زمان باقیمانده از سهم حضورم در سالن اجرا، آن‌هم موقعی که رهبر ارکستر دست‌کم ظاهرش نمی‌نماید که از توانایی‌ام در اجرا ناامید شده باشد! دوباره نواختن را از سر می‌گیرم..نه! نمی‌ایستم تا زمانی که نوازنده‌ سمفونی زندگی‌ام!

/ 8 نظر / 12 بازدید
فرشته نجات

نواختم جلوی مردم واییییییییییییییی باید خیلی سخت باشه[لبخند]

رهگذر تازه

بنظرت واقعا این رهبر اشتباهاتتو نمی بینه یا اینکه رحمانیتش نصیبت شده...؟؟ شاد باش که حتی اگر ادعایی بیش نباشه تونستی نت های اشتباهتو ببینی...من که فکر کنم نبینم...حتی تا ترک سالن... راستی از اینکه بغل دستی ها اشتباهاتتئ ببینن شاد می شی یا شرمنده ؟ ;) [چشمک][چشمک][چشمک]

بهناز

زیبا بود ، مخصوصا پایانش! خیلی ممنونم بابت نظر [لبخند] روزگارتون خوش

سحر خاخولت

عالی بوووود... سهیل جان اما گاهی اوقات یه ارکستر بزرگ با رهبر ارکستر و خالق اثر و یه عالمه بیننده همشون منتظر و اروم میشینند تا تکنوازی ما رو گوش بدند...اینجاهست که شاید در میانه اجرا نشه تصمیم رو عوض کرد و کوک رو تغییر داد[چشمک]... اینم بگم که گاهی نوازنده ی کناری که اشتباه کنه نوازنده های کناری و کناری هم ممکنه به خطا برن... پس وجودمون بی نهایت مهمه اما بدون ما هم اجرا میشه...بنابراین با تمام وجود سعی می کنیم بمونیم و بی اشتباه بنوازیم

فریده

مبارک باشه استاد گرانقدر. چه تجربه شیرینی سال نو هم مبارک باشه آقای دکتر کی بشه سال نو رو اینجا در خدمتتون باشیم.

سحر خاخولت

درسته...[لبخند] ولی فقط همین یه بارا[چشمک]

اكبر (س)

با سلام خدمت سهيل خان عارف آقا بنده بلاخره نفهميدم سرت جايي خورده يا مسير سير و سلوك را طي ميكني بابا به ما هم رحم كن حالا گاهي بهت سر مي‌زنيم چيزي بگو كه ما هم بفهميم البته بايد پذيرفت كه شما با زبان دكترا صحبت مي‌كنيد و بنده هيچ. در هر صورت تو براي خودت مي‌نويسي و ما براي تو. باز بايد خدا را شكر كرد كه با اينكه صدايت را نمي‌شنويم ولي نوشته‌هايت را مي‌خوانيم. انشاء ا... هر جا هستي موفق باشي. ضمناً تا حالا فكر كردي برف در حال بارش با برف روي زمين نشسته چه فرقي دارند.