تنها دویدن...

تنها دویدن...

اکنون اینجایم...کیلومترها دورتر از خاکی که جسمم آنجا گرم و مطمئن قدم بر می‌دارد...روزی هشت ساعت عقب‌تر از آنجا که مردمانی هم‌زبان با من دارد....اینجا تجربه جدید است و آنجا یاد و خاطره...اینجا، تلاشی است برای کسب آن چیزهایی که نداشتنشان پایم را در این راه کشانده است، آنجا، خدا خدا گفتنی است برای محافظت و نگهداری همه آن چیزهایی که به داشتنشان مغرورم....اینجا آمریکا است و آنجا ایران....

دوستتان دارم همه عزیزانم....به شما می‌نویسم از این پس، از خودم، از حال و روزم، از افکارم، از روزهایی که سپری‌شان می‌کنم به این امید که این تجربه چهار ساله را با موفقیت سپری کنم و زود....زودِ زود...بازگردم پیشتان و سلامت و شاد ببینم همگی‌تان را که دلیل زنده‌ماندن و تلاش کردنم هستید....می‌نویسم اسمتان را، تنها به این امید که امشب و این ساعت یادتان کرده باشم یک به یک و به خود بگویم چقدر دوستتان دارم و چقدر برایم عزیزید...به این امید که تنها تاکیدی باشد بر اینکه اینجا محل فراموشی نیست، هرگز نمی‌گذارم باشد...

به تو ای پدر عزیزم، به تو ای تجسم اراده در من، می‌بوسم دستت را... به تو ای فیروزه عزیزم، به تو ای معنی مادر به رحمت خدا رفته‌ام، می‌بوسم دستت را... به تو ای سحر عزیزم، به تو ای گل زندگیِ داداش، چشم‌هایت را می‌بوسم... به تو ای سینای عزیزم، به تو ای عزیز و امانت زندگی داداش، گونه‌هایت را می‌بوسم...

به شما آقاجان و عزیزی جان،به شما یادگارهای همیشه دوست‌داشتنی مادرم...به تو آبا جان، به تو مظهر مهربانی و محبت.... به شما مادر جان و مادربزرگ، به شما معانی خلوص و سادگی...به همگی شما نشانه‌های محبت بدون پایان...

به شما دایی پرویز بزرگوارم و الهه خانم، کامیار و کیانا، به شما عمو هوشنگ، اعظم، هانیه، سمانه مهربان و مجید عزیزم....به شما دایی حمید همیشه عزیزم، کاترین و کیمیای عزیز، به شما خاله فرانک عزیزم، دکتر محسن، فرناز و مهرناز عزیز، به شما خاله فلور دوست‌داشتنی‌ام، مرتضی و روژین عزیز...و به تو دایی حامد مهربان و خردمندم، مریم و کسری عزیزم..

به شما علی، مهناز و محمدرضا و مهراد عزیزم، به شما مجید و سیما و روژین عزیزم که به پشتوانه‌تان دلم قرص است...

به عمه بهجت و عمو سیاوش، به عمو کیومرث، پری خانم و احسان، به عمه فرشته، عمو جواد، هنگامه و نگین عزیز، به عمو علی، شهپر و حمید عزیزم، به عمه مستوره، جمشید، شیما و مریم عزیز، به عمه آزیتای مهربانم، فرهاد، علیرضا و آیدای عزیز، به عمه مینو، محمد، سروش و آرش عزیز... و به تو عمو رضای عزیز و مهربانم، سونیای مهربانم، امیرحسین و محمد امین عزیزم...

به پسر عمه عزیزم مهدی و به فاطمه که نام این وبلاگ را از آنها دارم....ارج می‌گذارم محبت‌هایتان را با تمام وجود...

به ایرج ممقانی، علیرضا همتی، محمد مهرافروز و علی مروج که مدیون‌ بزرگی‌شان هستم...

به دکتر هاشم محلوجی، دکتر کوروش عشقی، دکتر محمدرضا اکبری و دکتر شهرام شادرخ و همه استادانم که دانش هرچند به غایت اندکم را از آنها دارم...ستایش می‌کنم لطف و یاری‌شان را...

به مجتبی و مصطفی سلیمانی، نادر جعفری، مهدی حسینی و بیژن ساعدپناه...برادران بی غل و غش من که مرهون محبت‌های بی‌دریغ‌شان ام...

به حامد صالحی، عباس کوهساری و سمانه خانم، حامد شجاعی، آیدین رضوی، محسن تقوی، مرتضی نیکنام، هادی سروش، امین محسنی، داوود وجودی، علی تسلیمی، علی فتحی، میثم فرجی، شهروز مردانه، امیر دشتی، علی میران، بهداد مومنی، بابک امین نژاد و روح‌ا... سبحانی کیا، شما دوستان عزیزم....

به شما فریده پارساپور، صبا عوائدی، سعیده روغنی، ساناز فکور، روزا مهرابی، معصومه نوفرستی و مریم مقیسه...شما دوستان مهربانم

به فریده حیدری، هم‌دانشگاهی خردمند و مهربانم...

به محسن(چ)، ابوالفضل (آ) و اکبر (س)... نمی‌دانم چگونه باید جوابگوی محبت شما عزیزان باشم...دلم به لطف شما گرم بود هنگامی که قدم در این راه گذاشتم...امیدوارم بتوانم ذره‌ای جبران کنم محبت‌هایتان را...

.

.

.

چقدر دلتنگی‌ام کم شده اکنون، گویی که پیش شمایم...پیش همگی شما...مواظب خود باشید، شاد، سرحال و امیدوار....روزها را می‌شمارم تا دوباره تک تک شما را ببینم..

به امید تو ای پروردگار مهربانم...

 

 

/ 28 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
خاله فلور روزین مرتضی

سلام سهیل عزیز نوشته های زیبایت را خواندیم منتظر نوشته های بعدیت هستیم ممنون از این همه احساس زیبا و محبتت با ارزوی سلامتی و موفقیت بیش از پیش[قلب]

علی م

چطوری سهیل جون وقتی نوشته هاتو خوندم تصمیم گرفتم بیام اونجا. دریغ از اینکه توراه ماشینم پنچر شد.!!!! خیلی دوست دارم.بازم برامون بنویس.

حامد صالحی

سلام سهیل جان.خوبی حاجی نمیتونی باور کنی چقدر دلم واست تنگ شده. ولی به خدا به همون اندازه که ناراحتم رفتی از رفتنت خوشحالم.چون میدونم جایی رفتی که ایشالا سرنوشتت رو اونجا میسازی البته به سوی پیشرفت. وقتی پیام های دوستات رو میخوندم راستش بهت حسودیم شد.چون تا حالا ندیده بودم امتی از رفتن دوستشون انقدر ناراحت بشن. امیدوارم هر جا هستی خوش باشی. در ضمن بهت بگم انقدرا هم واسه برگشت عجله نکن اینجا خبری نیست ایران هم قرار نیست جایی بره. در ضمن پسر تو تو خونه هم با کت و شلوار میخوابی!!؟؟[چشمک] دلت خوش.[گل]

محسن (چ)!

سلام سهیل جان. خوبی؟ نگران نباش. روز به روز بهتر میشه انشا الله. یه بخشی از این دلتنگیها مال دوران انتظار است و ندیدن حجت خدا به دیده ظاهر که این هم حل میشه به زودی انشا الله. همیشه به یادت هستم چون خیلی گلی. موفق باشی.

سعیده

روز اول که متنتو خوندم نتونستم جوابتو بدم. واقعا اشکمو در آوردی. ولی بازم همون جمله یادم اومد که بهت بگم: ان مع العسر یسرا(همراه هرسختی آسونیه) شاد و موفق باشی

مادر

سهیل جون سلام برات آرزوی موفقیت می کنم جات بین ما خیلی خالیه دلم تنگ است برای دیدن تو برای گفتن و شنیدن تو برای گفتن و خندیدن تو

مجید سیما روژین

سهیل جون سلام از محبت بی دریغت متشکریم ما هم به یادت هستیم و هستیم و هستیم ... و با نبودنت هنوز کنار نیامده ایم[گریه] راستی چند روز قبل ماهواره شهر و ساحل فلوریدا رو نشون میداد و ما هم گفتیم سهیل اینجاست حالا هر کانالی که ساحل دریا و... [نیشخند][عینک]را نشان میده روژین زود میگه سهیل جون اینجاست[خنده] یه امید سلامت و موفقیت روز افزون برای تو دوست داشتنی

بر و بچه ها

دکتر بعد از این سلام: بعد از اخرین دیدار دیگه باید باورمون می شد که راستی راستی ستاره سهیل می شی و... هرچند عادت کردن به دوری سخته اما وقتی دیدار حقیقی میسر نیست همین حضور مجازی هم غنیمت پر ارزشیه!!! باز هم صمیمانه مختصات جدید زمان و مکانی ات رو در جغرافیای هستی تبریک میگیم و ارزو میکنیم مثل همیشه ستاره درخشانی باشی! حتی اگه سهیل باشی[گل]

شیما

سلام سهیل نوشته هاتو خوندم احساس ادبی زیبا و قلم روانی داری .لحظات شادی رو برات آرزو می کنم و امیدوارم که غم قربت اذیتت نکنه.پیشاپیش سال نو رو به تو پسر عمه ی مهربونم تبریک می گم .همه سلام رسوندن. به امید دیدن تو[لبخند]