آنجا که خیابان‌ها بی‌نام و نشان‌اند....

پس از آن ظاهر آرام که از دور حضورش را آهسته آهسته اعلام می‌کند، یک انتقال ساده در ثانیه چهل و پنج کافی است تا بدانی خبرهایی‌‌ست...و از آن پس به دقیقه نمی‌کشد تا مطمئن شوی دیگر تنها ظاهرش نیست که بابتش دل از کف داده‌ای...اینجاست که دل فرمانده می‌شود و گوش‌ها از این پس سرباز....و اگر تا پیش از این اصرارشان این بود که صدا را به فرمانده برسانند، حال فرمانده مصر است برای سر یک میز نشستن....

و شگفت‌آورتر اینکه چهارده پانزده سال پیش را به وضوح به یاد می‌آوری که چیزی از همین سنخ نیز-نه نباید بگویم شبیه که آن نیز همین بود- اسیرت کرده بود...در میان گرد و غبار اگر رخ پنهان کرده بود، انتظار تنهایی امروز را شاید می‌کشید تا از تو بخواهد لحظه‌ای در سکوت بگذاری دیگری برایت تصمیم بگیرد....این تمام آن چیزی است که چهار دقیقه بعدی به یادت می‌آورد....  

و پنجاه ثانیه بعدی برای دمیدن آن احساس شگفت است و تمام.....من نیز، نجواکنان اگرچه، می‌خوانم: این همه آن چیزی است که از پس‌ش بر می‌آیم!!

/ 4 نظر / 11 بازدید
فاطمه پارساپور

خب حداقل راهنمایی کن راجع به کدوم موسیقی حرف میزنی؟ همینی که الان توی وبلاگت گذاشتی؟ خداییش در زمینه ایهام همواره زانوی تلمذ میزنم در برابرت.[نیشخند]

ali

Where the Streets Have No Name is a song by rock band U2..

سحر خاخولت

وای بر من که از 11 ابان تا امروز اینجا نیومدم[ناراحت]