یک قدم رو به جلو...

اما ایمیلی از استاد راهنمای دوست‌داشتنی‌ام -که به همراه چند نفر دیگر، فعلا قرار شده تا در قامت داورانی سخت‌گیر با نگاهی به آنچه که در طول یک سال پیشین از من دیده‌اند، بگویند انتخابم در مورد حرفه آینده‌ام آیا با توانایی‌هایم همخوانیِ ولو شده بسیار اندک دارد یا خیر- اصلا نمی‌تواند هیجان‌زده‌ام کند و ترغیب آنقدر که بازش کنم.... به‌خصوص اگر عنوان‌ش در خود خبر از نتیجه امتحانی داشته باشد که در تمام عمر تحصیلم، هرگز اضطراب و فشار روحی شبیه به آن را تجربه نکرده باشم...

باورم نمی‌شود...چطور می‌توانم از خود بپرسم که کلیک باید کرد یا نه....جوابش را شانه چپ می‌دهد، پشت آن صدای تیز و کوتاه کلیک، خبری نشسته که می‌تواند زندگی‌ات را از این رو به آن رو کند....می‌تواند مجبورت کند دوباره شروع کنی، یا بدتر از آن راه دیگری برگزینی.....خوب می‌دانم گریزی نیست، این بار هم اما لحظه‌ای که باید بتوانم منطقی فکر کنم، احساس دستش را به علامت پیروزی بالا می‌برد...این بار هم همان آش است و همان کاسه....لرزش انگشتانم را به وضوح می‌توانم ببینم....

بارها شانه راست را واداشته‌ام تا در گوشم بخواند این مساله آنقدری بزرگ نیست، زندگی نیز همه‌اش رسیدن به اهداف موردنظرت نیست...زندگی زمین‌خوردن و بلندشدنی است که از تو این انتظار می‌رود که بدانی پشت سر هم می‌آیند و می‌روند...پس اگر قرعه این بار نصیب زمین خوردن شده، بار دیگری هم هست به دنبالش که می‌گذارد بلند شوی... 

کیست اما نداند که فایده‌ای ندارد بازگفتن حرف‌هایی که تصمیم‌ت را برای باور نکردن‌ آنها از پیش گرفته‌ای...شاید هم همان آرزوی قدیمی است که باید برآورده شود، اینکه بزرگ که شدم، یاد خواهم گرفت...شاید در این سن و سال جوانی و ناپختگی، انتظاری بیش از این هم نباید از خود داشته باشم!!!...این‌ها را می‌گویم و قلبی را که تپیدن دیوانه‌وارش بیشتر به رفتار یک عاشقِ به دیدار معشوقِ بی‌تفاوت شتافته می‌ماند، می‌گذارم کنار....صدای کلیک می‌آید و من چشم‌های تقریبا بسته‌ام را نیمه باز می‌کنم....

باقی‌اش هاج و واج ماندنی‌ست که دو سه لحظه‌ای بیشتر طول نمی‌کشد و به دنبالش این بار، فریاد کشیدنی‌ست از سر رهایی از فشار لعنتی که در این چندین و چند هفته، صبح و شب فکر و ذهنم را به تعبیر آن گرامی دوست بی‌همتایم، به اسارت گرفته بود....و البته حس ختام نمایش هم بدون تغییر، مملو است از بچه‌بازی همیشگی‌ام که این یکی نیز به سان قبلی، شاید اگر بزرگ شوم، دست از سرم بردارد!

یک قدم دیگر رو به جلو بعد از بیم و امید.....معلمی را بیش از پیش دوست دارم!

/ 21 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سحر خاخولت

اگر بار گراااااااااااااااان ...هی اگر نامهرباااااااااااااااااااااان.... خیلی برام دلتنگی نکنید [نیشخند][چشمک]

الهه

آفرین و تبرییییییییک فراووون آقا سهیل! [لبخند] آخ شیرینی، شیرینی کجاست؟ !! سحر خانوم همش حرف حرف، پس کو پس؟! چشمون به در خشک شد بابا! [نیشخند][نیشخند]

فریده

میگم چطوره جمیعن بریم بیرون دور هم یه شیرینی حسابی بخوریم. حساب کتابشم با من.

سحر

قربونت فریده جون من پایم اساسی [نیشخند]

آیدین

مبارکا باشه اساسی، خیلی خوشحال شدم :) حالا یه کم با خیال راحت برو گشت و گذار و برای ما سفرنامه و عکس آپلود کن. امسال که دانشگاهتون شخص شخیص بنده رو انتخاب نکرد P: @فریده: فایده نداره. من می گم خودش بیاد شیرینی بده. اینجوری یه فایده اش اینه که دوباره باید ویزا بگیره و یه شیرینی هم برای ویزا می خوریم! سهیل! من از الآن دارم با نرخ مصوب، سود روزشمار برای شیرینی حساب می کنم، بعدا نگی نگفتی.

ممرض

سهیل خواستم یه چیزی بگم اما کامنتهای دوستات رو دیدم نظرم عوض شد به جاش به یه نکته ی دیگه اشاره می کنم. داشتم فکر می کردم که به میزبان امروز عصرمون بگم که چقدر سرت شلوغه تا اولویت هاشو یه کم تغییر بده (چون نظر عمومی می خوام بدم مجبورم در لفافه بگم). در ضمن واسه دوستان سهیل که ایرانن اینو بگم دلشون بسوزه. نمی دونید شیرینیه دکترای سهیل چقدر خوشمزه بودددد. مخصوصن دومیش که هنوز فرصتش نشده. :دی

سحر

[نیشخند][نیشخند][نیشخند][نیشخند][نیشخند]بچه ها فریده در رفت

فریده

کی در رفت؟ دشمن! ما همچنان سر سنگرمون حاضریم. بفرمایید وقت مبارک کی آزاده. میبریمتون همون بوفه ری خودمون

بسم الله مبارک باشه انشاالله که در سایه خداوند همیشه مهربان و ... باشی!

یکتا

زمين مجال غريبي براي گم شدن است براي رفتن و جا ماندن و نيامدن است جهان تردد مغشوش در خيابان هاست در ازدحام سراسيمگي قدم زدن است .....