تنها دویدن؛ یادداشت‌های سهیل

یک‌صد و بیست و هفت ساعت...

یک‌صد و بیست و هفت ساعت...

شروع‌ش را که دیدم، بیشتر حس غبطه‌ای دیدم عمیق نشسته آن پایین و هر از چندگاهی یادم می‌آورد تا چه اندازه دنیای ناشناخته‌ها را دوست دارم برای تجربه دست‌کم شده حتی یک بار!! در اوج دیوانگی‌هایم حتی دوباره آن پرسش آشنا را به ذهنم می‌اندازد آیا این همان راهی است که تو برای آن ساخته شده‌ای؟! تو با آن درون همیشه ناآرام و طوفانی که چشم‌انتظار نسیمی از احساس است تا از آن تندبادی بسازد برای بیرون راندن عقل از صحنه زندگی!! می‌کوشم آرام-ش کنم...بد نیست اگر به یادش بیاورم اینجا -دست کم به ظاهر قرار است- دیگری تصمیم بگیرد!

ادامه مطلب
+ سهیل همتی ; ٥:۱٩ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸٩
comment نظرات ()